Hoe langer je wacht, hoe normaler onrust voelt.
Misschien vertel je jezelf dat het vanzelf rustiger wordt. Dat je na deze drukke periode weer tijd voor jezelf hebt. Je zegt tegen jezelf dat je nog even moet doorzetten. Ondertussen gebeurt er iets wat je bijna niet merkt. Je went aan het gevoel dat je altijd 'aan' staat. Je lichaam raakt gewend aan spanning, je hoofd blijft doorgaan, ook als daar eigenlijk geen reden meer voor is. Langzaam wordt dat doorgaan, je nieuwe normaal.
Op een gegeven moment merk je niet meer dat je moe bent. Je voelt niet meer zo goed waar je grens ligt en het nodig hebben van rust schuif je voor je uit. Rust kan zelfs ongemakkelijk gaan voelen. Niet omdat het niet bij je past, maar omdat je zo lang jezelf hebt aangeleerd altijd door te gaan. Je bent steeds bij wat je eigenlijk nodig hebt, weggegaan. Zonder dat je het door had.
Wacht niet tot je lichaam aan de noodrem trekt. Wacht niet tot je écht niet meer kunt. Eén bewuste stap kan al genoeg zijn om de andere kant, de kant van ontspanning, weer te voelen. Precies dáár is de Rustweek voor bedoeld.
