"Ik herken mezelf niet meer."
"Ik herken mezelf niet meer."
Je wilt zo niet langer doorgaan. Je doet wat nodig is, blijft functioneren, houdt alles draaiende voor de mensen om je heen en aan de buitenkant lijkt het misschien alsof het nog gaat. Maar van binnen voelt het anders. Onrustig. Zwaar. Alsof je steeds verder bij jezelf vandaan raakt.
Je hebt al stappen gezet. Je bent je bewuster geworden. Je hebt geleerd om af en toe te vertragen, stil te staan bij wat er in je lichaam gebeurt. Je merkt dat je meer voelt dan voorheen. Dat is heel goed. Tegelijk voel je ook dat je nog niet bent waar je wilt zijn.
Je valt terug in oude patronen. Je herkent ze, maar doorbreekt ze nog niet. Je gaat te lang door. Luistert niet naar je eigen grenzen en vergeet jezelf. Ergens weet je dat dit niet alleen gaat over rust nemen of even pas op de plaats maken.
Je voelt dat het dieper zit. Als je het nu niet anders gaat doen, blijf je hiermee rondlopen.
De verandering waar je naar verlangt vraagt om iets anders. Iets dat verder gaat dan wat je tot nu toe hebt geprobeerd.























